Dwóch wojowników. Najlepsi z tong.
Pojedynek?
POPRZEDNIO
- Gdzie się wszyscy podziali? - Co to ma być?
Dziś chodzi o coś więcej niż tylko rywalizację.
Wstawaj!
Skręci mu kark!
Będę potrzebował pracowników.
Zatrudnię, kogo pan wskaże, a pan sprawi, że pensje mnie nie zrujnują.
Powiedziałeś Mercerowi, że ma obniżyć ceny?
Bo mamy ofertę.
- A ja nic nie wiem? - O czym?
Nie dopuścimy Long Zii do interesów.
- Przysięgałem. - A Ah Sahm?
Trzymam cię.
- Walczył za nas! - I przegrał.
Nie spodziewałem się tego.
- Co teraz? - Więcej nie wolno mi z tobą rozmawiać.
Zabijający potentatów maniak z mieczem. Od czego zaczynamy?
Piąta! Godzina piąta!
Koniec zmiany.
Ruszać się.
Dalej.
Rozmawialiśmy o nim. Bardzo silny. Będzie pan zadowolony.
Sześciu mocnych? Poszukam.
Tak późno trudno o dobrych robotników.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
OPARTO NA ZAPISKACH BRUCE'A LEE
WOJOWNIK
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Jakaś zmiana? - Nie. Nic.
Minął ponad tydzień. Nie możesz spędzać tu każdej nocy.
Wróć do domu, przytul dzieci, wyśpij się.
On nigdzie nie pójdzie.
Nie mogę.
Nikogo tu nie ma. Nikt go nie przywita, gdy otworzy oczy.
Nie zauważy, gdy je zamknie na zawsze.
Dobrze.
Przyniosłam śniadanie.
Dziękuję.
Obudzisz się, gdy nastanie pora.
- Masz pojęcie, kto mu to zrobił? - Nie.
Muszę wracać, zanim dzieci wstaną.
Wyznaczyliśmy strefę, która sąsiaduje z waszym terenem.
Zgodnie z umową Hop Wei nie będą sprzedawać w niej opium.
Long Zii może to robić wedle własnego uznania.
- Umowa nie dotyczyła naszych terenów. - Nie tak ją rozumiem.
Dobrze. Akceptujemy tę mapę.
Mai Ling, ta umowa to wasze zwycięstwo.
Dotrzymamy zawartej umowy, choć wcale mnie ona nie cieszy.
Lecz jeśli złamiesz ją choćby raz,
nie spocznę, dopóki twoja głowa nie wyląduje na stole.
Dziękuję za przybycie.
Piąta! Godzina piąta!
To wszystko. Koniec miejsc.
Wróćcie jutro.
Dwie whiskey, proszę.
Witajcie, chłopcy.
Dobry wieczór.
Co ty, kurwa, robisz?
- Nalewam whiskey. - Nie dla nich.
Dalej, chłopcy. Zbierajcie się.
- Chcemy tylko wypić szklaneczkę. - Naprawdę to rozumiem,
ale wy musicie zrozumieć, że jeśli rozejdzie się, że tu pijecie,
zaczną się schodzić inni tacy jak wy.
Co to ma znaczyć?
Nic, panie Leary. Przeklęte głąby chciały u nas pić.
To im nalejcie.
- Panie Leary... - Nic wam nie zrobili.
To im robiono. Myślisz, że chcieli tu trafić?
Wleczono ich w łańcuchach.
Swoje zapłacili.
Jeśli o mnie chodzi, należy im się whiskey.
Siadajcie i pijcie.
- Dziękuję. - Nie dziękuj.
Pijcie i idźcie.
Na cholerę włazicie do irlandzkiego pubu?
Nie powinieneś spać? Pracujesz u Mercera.
- Już nie. - Czemu?
Jak myślisz?
Panie Leary.
- Moja córka, Penelope Blake. - Powinna wyjść.
- Wolę zostać, jeśli łaska. - A wyglądam na łaskawego?
- W porządku. To zajmie minutę. - Góra.
Czekam na zewnątrz.
- Jestem równie wściekły... - Obiecałem!
Obiecałem, bo mi obiecano.
- Ta praca należy się Amerykanom. - Biuro burmistrza nie dało mi wyboru.
- Wybór to mniejszy zysk. - Obym nie był stratny!
Stracić może pan więcej. Niech pan to naprawi. Dzisiaj.
- Nie zna pan Buckleya. - Uścisnął mi pan dłoń.
- A potem oni... - Uścisnął mi pan dłoń.
Koniec zmiany, Po.
Co ci?
Co się stało?
Zraniłem się kilka dni temu.
Będzie dobrze.
Tylko odpocznę.
Jesteś cholernym wrzodem na dupie.
I dobrym gliną.
I chociaż nie mnie oceniać takie rzeczy,
myślę, że też dobrym człowiekiem.
Wiem, że mnie nie słyszysz.
To pewnie dobrze, bo nie mam wytłumaczenia.
Oberwałeś przeze mnie.
Chcę, żebyś wiedział,
że znajdę łotrów, którzy ci to zrobili.
I każę im zapłacić.
Idź po szefa.
Powiedziałem, żebyś poszedł, kurwa, po szefa.
Więcej nie poproszę!
Ani, kurwa, drgnij.
W mordę!
Masz dług, policjancie.
To nie znaczy, że masz gnębić moich bliskich.
Ja nie zabił twojego partnera, tylko dał ci lekcję.
Nie potrzebuję jebanej lekcji.
A ja jebanych pieniędzy.
Nie?
Czyli? Czego ode mnie chcesz?
Panie Buckley.
Pani tutaj? Nie spodziewałem się.
- Jest pani sama? - Jak zwykle.
Burmistrz na pewno pracuje do późna.
Oczywiście, tyle że nad kurwami.
Oby tylko. Widziałem różne rzeczy.
Naiwnie liczyłem, że ślub pozwoli mu oprzeć się bardziej wstrętnym impulsom.
Postawił pan mojego ojca w sytuacji bez wyjścia.
- Musiał zatrudnić Chińczyków. - Jego pracownicy to nie moja sprawa.
Dziś odwiedził nas okropny człowiek.
Irlandzcy robotnicy już uciekali się do przemocy.
- Potrzebujemy ochrony. - O tym powinna pani rozmawiać z mężem.
Po co nam pośrednik?
Jestem na usługi burmistrza, pani Blake. To jedno nas łączy.
Zastanawiam się, czyje usługi by wolał, gdyby przyszło mu wybierać.
Jeśli pani, to siedziałby teraz w domu, a nie chińskim burdelu.
Źle reaguję na groźby.
Pani też, dlatego nie grożę, że powiem mężowi o pani bytności na chińskiej walce.
Śmiało.
Nie możemy chronić prywatnej firmy,
ale w geście szacunku mogę zadbać, by w pogotowiu czekała grupka obrońców.
Jak to brzmi?
Za mało, za późno.
Trafny opis miejskiej polityki.
Przyjechałem, żeby zarobić pieniądze dla rodziny.
Myślałem, że zostanę na rok.
To było osiem lat temu.
Nigdy nie mogłem zarobić na powrót.
Zawiodłem ich.
Ja zawiodłem, zanim opuściłem Chiny.
Ty chciałeś tylko pomóc.
Nakarmić ich.
I zostanę tu pochowany, w tym okropnym miejscu.
Mój duch nie odnajdzie drogi do domu.
Duchy tysięcy kulisów będą nawiedzać ten kraj.
Należą się gratulacje.
Król umarł. Niech żyje królowa.
- Dziękuję. - Martwi mnie jedno.
Hop Wei dopuścili cię do opium, a ty masz pokój, którego pragnął mąż.
Czyżbyś miękła?
Zaufaj mi, że to dopiero rozgrzewka.
Domyślam się, że nie zadowolisz się miejscem z tyłu.
Nie ustępuję nikomu, panie Buckley.
Radzę zapamiętać.
Zapiszę sobie.
A co do opium?
Potrzebuję dwa razy tyle. Proszę o informacje o dostawie.
W Chinatown możesz być grubą rybą, Mai Ling,
ale odejdź pół mili i będziesz tylko Chinką bez żadnego znaczenia.
Twoje ewentualne zniknięcie nie zainteresuje nawet policji.
Pół mili może sporo zmienić.
Bezpiecznej drogi do domu.
Na dziś wystarczy.
Zadziorna cebula ożyła.
Witaj, Chao.
Na tym się skończyło? Daj spokój.
Masz umiejętności i rozum. Nie musisz tego robić.
Nie różnię się od innych.
Obaj wiemy, że to nieprawda.
Było miło.
Wybieram ludzi na duże zlecenie.
W przyzwoitych warunkach. Wróć jutro, to cię wybiorę.
Dziękuję.
Ale liczę, że nie wrócisz.
Co mi się stało?
Nie pamiętasz?
Nie.
Napadli cię. W Chinatown.
Jak mi poszło?
Niezbyt dobrze.
Najwyraźniej.
Ostrożnie.
- Długo tak leżę? - Jakiś tydzień.
Tydzień?!
- Dopadliście tych, którzy to zrobili? - Działamy.
Znowu?
Kolejny nalot.
Policja daje sygnał.
- Dlaczego teraz? Jaki mają powód? - Zemsta.
Ktoś pobił jednego z nich.
Kto był tak lekkomyślny?
Trudno cię znaleźć.
- Codziennie jestem w tym samym miejscu. - Gównianym.
- Ah Toy się o ciebie martwi. - Tak powiedziała?
Domyśliłem się.
Czekam na robotę. Gdy tak stoicie, zmniejszacie moje szanse.
W porządku. Nie musisz czekać.
Chcę, żebyś wrócił.
Ojciec Jun zmienił się po wybuchu.
Oddaje pole.
A Long Zii i Fung Hai nam zagrażają.
W końcu zaatakują.
Musimy być gotowi. Potrzebuję ludzi, którym ufam.
- Nie, dzięki. - Jak to?
Wolisz tu sterczeć i czekać na możliwość harówy za nędzną pensję?
- To uczciwa praca. - Ująłem się za tobą.
Nie możesz nas tak zostawić!
Nie zostawiłem.
Walczyłem za was.
Omal nie umarłem, a wy odrzuciliście mnie jak śmiecia.
Obowiązują zasady!
Nie wymyśliłem ich, nie lubię ich, ale próbuję to naprawić.
Uważaj na siebie, Młody Junie.
Nie jesteś kulisem.
Ani oprychem.
Nie? To czym niby jesteś?
- Hop Wei o tobie nie zapomnieli. - Pieprzyć ich.
Nie ty pierwszy przegrałeś.
Masz dla mnie pracę?
Byłem młodszy, gdy przypłynąłem.
Rodzice zginęli w powstaniu tajpingów i nie miałem nic.
Postanowiłem zbić majątek w Ameryce.
Kapitan statku miał inny plan.
Sprzedał nas na Kubie. Jako niewolników.
Dopiero po tygodniu zrozumiałem, że nie jestem w Ameryce.
11 lat byłem niewolnikiem.
Nie służącym czy kulisem. Jebanym niewolnikiem.
Myślę o tych, których zostawiłem.
Większość dalej jest na Kubie, ale nie ja.
- Wiesz dlaczego? - Dlaczego?
Bo ja wiem, że nie jestem jebanym niewolnikiem.
Dostałeś po dupie. Bywa, ale nie kupuję tego teatru.
Wojownik ma tylko dwie drogi.
Umrzeć albo się podnieść.
I tyle.
Masz pracę czy nie?
Mój ojciec mawiał: „Jak już się kłaniać, to nisko”.
- Masz za wysokie koszty. - Nie musisz mi mówić.
Chyba jednak muszę.
- Rozmów się z dostawcami. - Mają kontrakty.
Jak ty, a Buckley zrobił swoje. Renegocjacje to norma.
Kupujesz dużo. Targuj się.
Doceniam twoją pomoc, skarbie,
ale finansami zajmę się sam.
Jeśli tak, jak dotychczas, moje siostry pójdą na ulicę,
a ja nie poświęciłam się po to, żebyś zmarnował taką okazję.
I oto jest.
Nigdy cię o nic nie prosiłem.
Ani mnie nie powstrzymałeś.
Do roboty!
- Co tu robisz? - To samo, co cała reszta.
Jacob cię szukał. Powiedział, że zniknąłeś.
- Nie wiedziałam, co się stało. - Już wiesz.
To fabryka twojego ojca?
Przynajmniej wiem, dla kogo pracuję.
Naprawdę będziesz to robił?
Wszyscy to robimy.
Możesz tłumaczyć polecenia.
Byłbyś cenny dla kierowników. Znajdę ci lepsze miejsce.
To moje miejsce. Oboje o tym wiemy.
Odkąd twoi ludzie pobili glinę, mamy coraz więcej nalotów.
- Co to miało być? - Interesy Fung Hai was nie dotyczą.
Trafi tam nasze opium.
Long Zii je dostarczy, a wy rozprowadzicie i wszyscy zyskamy.
Nie przyciągajmy uwagi policji.
Coś ci się pomyliło.
Poszedłem na współpracę z tobą,
żeby pozbyć się Paia
i położyć ręce na opium.
Nie popełnij błędu. Nie jestem twoim pracownikiem.
Fung Hai będą działać tak, jak uznam za stosowne.
I jeśli postanowię zabić 10 gliniarzy, zrobię to.
Bo nie potrzebuję twojej zgody.
To nie jesteś partnerem, którego szukałam.
Za późno na wątpliwości.
Zapłaciliśmy ci za fatygę.
Znajdziemy inne rozwiązanie.
Dziękuję.
Wyjdźmy na zewnątrz.
Teraz.
Chcę ci coś pokazać.
A teraz wróćmy do środka
i omówmy szczegóły naszej współpracy.
Przyniosłem ci świeży chleb.
I trochę lekarstw.
Pan Buckley?
- Zgadza się. - Dylan Leary.
- Znam pana. - Pan decyduje o kontrakcie Mercera?
Owszem, jako łącznik między firmą a burmistrzem.
Łącznik. Dobre.
Nie ktoś, kto odbiera ludziom chleb.
Wiem o panu wszystko.
Nocne walki, pożary, zaginieni mężczyźni...
Pańskie moralizatorskie wywody są nie na miejscu.
Już się poprawiam.
Znam takich jak pan.
I wiem, że muszę to załatwić osobiście.
Proszę mi wierzyć,
że nie zna pan takich jak ja.
To może powinniśmy się poznać odrobinę głębiej?
Zdziwi się pan, że mamy podobne cele.
- Pańskim jest praca dla Chińczyków. - Też jestem jej przeciwny,
ale patrzę szerzej, a pan to zwykły zbir.
Na mniejszą skalę to działa,
ale groźbami i nożem nie wpłynie pan na politykę rządu.
Zależy, do czyjego brzucha go przystawię.
Jeszcze się spotkamy.
Dalej, chłopcy!
Proszę wezwać policję!
Na kolana!
Zamknąć się!
Chcesz płacić kulisom, dostaniesz, co kupiłeś!
Mercer!
W mordę!
Znam cię.
Policja!
- Znajdę cię, żółtku. - Mam nadzieję.
Posłuchaj mnie, Jonas. Wydaje ci się, że jesteś bezpieczny,
ale wiem, jak to jest. Fung Hai dopadną cię wszędzie.
Teraz pracujesz dla nich?
Mam obowiązek utrzymać Chińczyków w Chinatown,
a was przy życiu. Jeśli tu przyjdą, oberwę.
Mów, co chcesz, ale to zwykłe zastraszanie.
Próbuję pomóc. Sugeruję, byś mi pozwolił.
- Mam tylko 10. - Czyli 20.
Daj 15, to zyskasz czas.
Wierz mi, że nie chcesz z nimi zadzierać.
Pewnie coś o tym wiesz.
Reszta za dwa tygodnie albo biała góra.
W porządku?
Tak. Musiałem odwiedzić znajomego.
- Jak się czujesz? - Jakby mnie przenicowało.
Na pewno chcesz?
- Tak. - To chodź.
Znowu w gówno.
Całkiem miła noc.
- Żyjesz. - Na to wychodzi.
Co cię sprowadza?
Pomyślałem, że chyba nie podziękowałem ci za twoją opiekę po turnieju.
Nie, nie podziękowałeś.
Mam coś dla ciebie.
Co zrobili?
Łamali ręce kulisom.
Młotem.
Mniej więcej takim?
Co teraz?
Sam nie wiem.
Coś na pewno.
Tak. Coś tak.
Uznałem, że przyda ci się pomoc.
W walce z nimi.
- Sam mówiłeś, że to przegrana walka. - Zaczynam się do nich przyzwyczajać.
Chao mówi, że szukałeś pracy.
Już nie szukam. Mam inne umiejętności.
Będzie krwawo.
Zapewne.
Konfucjusz twierdził, że z chaosu wyłania się sposobność.
Nie powiedział tego.
Wiem, że nie.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Wojtek Stybliński